موژان

مامان گلم تولدت مبارک

baraneghose — Wed, 23 Jul 2008 15:02:18 GMT

لبخند تو خلاصه تمام خوبی هاست

مامان خوبم تولدت مبارک

محبت مجانی

baraneghose — Sat, 28 Jun 2008 09:51:18 GMT

روزی مردی خسته از زندگی در خیابان ها تابلویی در دست گرفت که روی آن نوشته شده بود محبت مجانی و دو دستش را باز نگه داشته بود تا ا فرادی را که از کنارش به سادگی عبور می کنند را در آغوش کشد. بیشتر آدم ها به او اخم می کردند و او را دیوانه خطاب می کردند اما آن مرد باز هم ادامه می داد و به مردم می گفت :- خانوم ها، آقایان، محبت ؟ محبت مجانی نمی خواهید؟پیرزن ها؟ پیر مرد ها ؟ خانوم کوچولو ها ؟ آقا پسر ها ؟محبت مجانی است، نمی یایید به یکدیگر محبت مجانی دهیم ؟

چند نفری از کنار او گذاشتند و به او ناسزا گفتند، افرادی هم او را احمق و دیوانه خطاب کردند اما همه ی آدم ها اینگونه نبودند ، پیرزنی از دور دست به مرد بلند قامت نزدیک شده گفت : آقا به من محبت مجانی میدهی ؟

مرد که نا امید از اینکه کسی محبت مجانی می خواهد به نظر می رسید اشک در چشمانش حلقه زد و گفت : بله ، البته

و دوباره با انرژی تازه ای می گفت : محبت مجانی نمی خواهید ؟

طولی نکشید که دختر بچه ای که همراه مادرش که عجله داشت حرکت می کرد ایستاد و گفت: آقا به من محبت مجانی نمی دهی؟

مردم که با رفتار آن کودک پیرزن دیدند که محبت ،محبتی مجانی است و هیچ ضرری ندارد یکی یکی به مرد نزدیک می شدند و می گفتند: آقا به ما هم محبت مجانی بده

چند وقتی گذشت که انسان های دیگری تابلویی در دست گرفتند که روی آن نوشته بود محبت مجانی است نمی خواهید به یکدیگر محبت کنیم ؟

بدین ترتیب هر آدمی تابلویی در دست داشت به نام محبت مجانی و به وسیله ی آن به کسی که حتی نمی شناخت مجانی برای یک ثانیه محبت می داد این گونه محبت دست به دست چرخید و همه آدم ها به یکدیگر مجانی محبت می دادند بدون آنکه پولی بخواهند .

وصله ای بر پیراهن کهنه ی تنفر

baraneghose — Sun, 22 Jun 2008 19:37:18 GMT

روزی که بودی رفت

گذشت بودن تو با من

گذشت آن روز که به نام عاشق بود

عشق من و تو وصله ایست به لباس ها ی کهنه ی تنفر

قلبم را بر گرفتی هنوز نبرده پسش دادی

این تقدیر نبود که آخر من و تو باشد جدایی

تقدیر این نبود باشد آخر من و تو عشق هوایی

بودن با تو برایم نذر و نیاز داشت

شنیدن قصه هایت برای من عاشق نیاز داشت

من ز رخ ماهت آرزو ها در بر داشتم

روزی که رفتی باد جدایی وزید و برد همه خیالم

رفتنت گذشت سخت روز بودنت بود

وقتی که رفتی همه جا بوی نبودنت بود

رفتی و باد جدایی برد همه خیالم

بودن دوباره ی تو کنارم شد آرزوی محالم

حالا که نیستی جز نبودنت نیست

راز عشق من و تو جز جدایی نیست

خدا می داند که اشکالی نیست

عشق من و تو جز وصله ای بر پیراهن کهنه تنفر هیچ نیست

و خداوند جاریست...

baraneghose — Wed, 04 Jun 2008 17:21:18 GMT

خیلی وقت هست که چیزی نمی توانم بنویسم . آرامش زیادی دارم اما بدون احساس برای نوشتن . خیلی وقت است که جدایی در خود مردگی را کنار گذاشته ام و به اطرافم نگاه می کنم . دیگر در روز های بارانی به برگ های خشکیده ی روی زمین نگاه نمی کنم که بگویم چقدر غمگین است فریاد خرد شدن زیر گام های تند بلکه به آسمان نگاه می کنم و می گویم چقدر زیباست تواضع آسمان .

گاه گاهی به گذشته ی از دست رفته فکر می کنم و می گویم اگر این کار را کرده بودم اینطور نمی شد یا اگر نکرده بودم حالا وضع خیلی چیز ها بهتر بود ... وای چقدر احمقم من که کردم . شاید ساعت ها به گذشته فکر کردم و آخرش گفتم : خب گور پدر همه چیز مهم خدا است که می گوید گذشته در گذشته در گذشته ... همه چیز عوض شده است من دیگر من گذشته نیستم افکارم هم دیگر افکار گذشته نیست . من یک بار بعد از آن همه کفر گویی به نام خدا تقدیس شده ام و بخشیده دیگر چه اهمیتی دارد آنهایی که در گذشته ام بودند حالا چه می کنند؟ به کجا رسیده اند ؟ به من چه مربوط مهم این است که من نجات یافته ام ............

خیلی وقت است که می خواهم شهادتی برایتان بدهم . شهادتی پر برکت و زیبا از جلال خداوند.............

خیلی وقت بود که از همه چیز خسته شده بودم . دانشجوی سال دوم مهندسی کامپیوتر بودم حجم درس هایم بسیار سنگین بود . خستگی بر تمام وجودم رخنه کرده بود . دیگر زده بودم به دره ی جینبلی از یک دختر نجیب و متین و سر به زیر تبدیل شده بودم به یک دختر بی بند و بار الکی خوش . دوستان ناباب ، کشیدن سیگار به صورت بسته ای ، خوردن مشروبات الکلی ، طی کردن خیابان های بی سر و ته تا نصف شب رانندگی خط زدن و .................هر نا کجا ابادی برایم شده بود جای زندگی

به تنها چیزی که روی نیاورده بودم معاشرت با پسر هایی بود که روزانه می دیدمشان شاید این به خاطر وجود پسری بود که هر روزه جلوی کتاب خانه ی دانشگاه می دیدمش. پسری بود قد بلند و نسبتا ً لاغر با صورت کشیده و پوست گندمی . چشمان کشیده و صدایی تقریبا ً خشن اما خودش مثل صدایش خشن نبود . وقتی می خندید روی گونه هایش چال می افتاد . وقتی ناراحت بودم با به یاد آوردن چال های روی گونه اش خنده بر لبم می نشست .

مدت ها بود که به او یک احساسی خاص که با بازی نگاه ها شروع شده بود پیدا کرده بودم بار سنگین نگاهش روی دوشم احساس می کردم و از صدای قدم هایش قلبم به طپش می افتاد و دستانم می لرزید .

همین احساس ها ادامه داشت تا اینکه بلآخره انتظار ها به پایان رسید و یک روز که اصلا ً فکرش را هم نمی کردم شماره تماسش را بهم داد . گفت که از من خوشش می آید می خواهد بیشتر با من آشنا شود و اگر که اخلاق هایمان جور در آمد مادرش پا پیش می گذارد .

از این نوع حرف زدنش قند در دلم آب شد به طوری که با دمم گردو می شکستم . همان شب با او تماس گرفتم و با صدای نرم لطیف و عشوه گرم گفتم و با صدای محکم و جدی اش گفت . درباره ی خیلی چیز ها حرف زدیم و درخیلی از چیز ها با یکدیگر تفاهم داشتیم .

اما با وجود او و عشقی که به او داشتم هر روز خسته تر از دیروز می شدم . هر روز تکراری تر از دیروز بود . احتیاج به یک نیرو داشتم ، یک انرژی فوق العاده که مرا از جایم بر کند و به جای من کسی دیگر را بگذارد از دانشکده اخطار گرفته بودم که اگر 3 درس دیگرم را مشروط شوم از دانشگاه اخراج هستم . من برای رسیدن به این رشته خیلی سختی کشیدم و اخراج از دانشگاه برایم خیلی سنگین بود .

اما آنقدر سر گرم مشکلات و سامان بودم که وقتی برای درس خواندن نداشتم تنها راه آرامشم نوشتن شعر و داستان بود و بس . دیگر حتی برای خوابیدن یا بیدار شدن یا راه رفتن هم از قرص های اعصاب و آرامش بخش و خواب آور استفاده می کردم اگر دارو هایم را نمی خوردم بی قرار می شدم دیوانگی به سرم می آمد .

امیر هم مثل من خسته از زندگی بود او هم مثل من پاهایش از راه رفت توی جاده ی زندگی درد گرفته بود و هر دو معتقد بودیم خدا دروغ است و خدایی وجود ندارد .

آنقدر بهم دلبسته بودیم که دوست داشتیم تمام روز کنار یکدیگر باشیم . برای همین به این توافق رسیدیم که جریان را با خانواده هایمان در جریان بگذاریم و هر دو آمادگی این موضوع را داشتیم که ممکن است هر برخوردی بکنند .

وقتی جریان را به پدر مادرم گفتم منتظر بودم پدر داد و بیداد کند و مادرم سرزنش اما هر دو با آرامش گفتند باید فکر کنیم . فردایش پدرم پرسید:

- آقا سامان که تو انتخاب کردی چه کاره است ؟

- بابا سال آخر مهندسی کامپیوتر هست و در حال حاضر کافی نت و گیم نت داره درامدشش خوبه

- مطمئنی که انتخابت اینه ؟

کمی فکر کردم و گفتم :

- بهتر میدونیم با عجله مراسم عروسی را برگزار نکنیم اول یه صیغه ی محرمیت ساده جاری بشه که بتونیم راحت با هم بریم و بیام و حرفی پشت سرمون نباشه

- خوب به همه چیز فکر کردی با این مرد میتونی از این حال زارت بیای بیرون بابا ؟ میتونی دست از روان پزشک و مشاور برداری ؟

جوابی برای پدرم نداشتم نمی دانستم چه می شود بدون اینکه مطمئن باشم گفتم:

- بله بابا می تونم

بابا نگاهی به چشمانم کرد و گفت :نه مطمئن نیستی حالا که هر دو همدیگر را دیدید و پسندیدید خانواده ی آقا سامان هم تشریف بیارن آشنا بشویم اگر موافق بودند فعلا ً نامزد باشید و برای رسمیت این رابطه یک حلقه ای رد و بدل بشه تا ببینید با هم می تونید به زیر یک سقف بروید یا نه

سرم را زیر انداختم و گفتم : هر جور شما صلاح بدانید بابا

طولی نکشید که من و سامان نامزدشدیم آنقدر این عهد و پیمان برایمان مهم بود که در هیچ صورتی حلقه هایمان را فراموش نمی کردیم حلقه هایمان شده بود یک رشته ی ارتباطی محکم که قلب هایمان را به یکدیگر وصل می کرد .

هنوز خسته و افسرده بودم تا اینکه متوجه شدم دیگر از مادرم متنفر نیستم بلکه به من یک نوع انرژی مثبت می داد . یک نوع آرامش و احساس امنیت مادرم هم عوض شده بود دیگر کفر خدا را نمی گفت و از چیز هایی که به او داده بود گلایه نمی کرد دعا می خواند و نیایش می کرد و روز به روز نام خدا بیشتر بر زبانش می آمد .

یک روز که قرص های آرام بخشم تمام شده بود و کلافه بودم مادرم گفت :

- شارونا می خواهی آزاد شوی ؟

- ماما دیگه دوست ندارم اون قرص های لعنتی رو بخورم اما نمیشه داغونم نمی تونم بخوابم .

- شارونا بیا بریم جایی که تو را آزاد میکنه یک آرام بخش همیشگی است

در زبانم نه نیامد و با مامانم به خانه ی زنی بسیار مؤمن و با خدا رفتیم . اون زن که رها نام داشت از خدای بزرگ برایم گفت . از جلال و بزرگی اش ، از کمک هایی که به من می کنه، از عشقی که به ما می ورزه حرف هایش دلنشین بود اما برایم غیر قابل قبول هنوز سر حرفم بودم که خدایی وجود ندارد . وقتی خانوم رها دید که من سر حرفم هستم گفت :

- ببین شارون خانوم تو اگر حرف های من رو باور نداری میتونی امشب امتحان کنی برای اولین بار به زبان خودت یا خدای خودت حرف بزن و ازش بخوا که زندگی ات ، حالت را عوض کنه .

جوابی به حرف هایش ندادم اما به او فکر کردم همین طور به حرف هایش شب موقع خواب نا خودا گاه گفتم : می گن تو خدایی و بزرگی، می گن بزرگی پس خودت را به من نشون بده ، این حالم را عوض کن

آن شب اولین شبی بود که با آرامش تمام بدون قرص های خواب آور خوابیدم . خودم را در مکانی بزرگ دیدم و مردی روحانی که دست بر پیشانی ام نهاده بود و به زبان خاص برایم دعا می خواند . لباس هایش مانند لباس شاهان بود.

لباس های ابریشمی قرمز و سفید که در آن طلا و نقره به کار رفته بود و همچنین تاجی از طلا بر سر داشت . صدایش آهنگ عجیبی داشت . مراسمش مانند مراسم تقدیس بود . آن مرد با شکوه پس از اینکه دعایش به پایان رسید انگشت اشاره اش را به روغنی آغشته کرد و بر سرم مالید انگار که روی پیشانی ام یک صلیب کشید .

گفت تو دوباره به خداوند خدای خود ایمان آوردی خداوند تو را به روغن شادی و آرامش مسح خواهد کرد . او وعده دهنده ای امین است .

وقتی که چشمانم را باز کردم تمام زندگی را به رنگی جدید دیدم تمام درخت ها ، آسمان، آدم ها زیبا بودند احساس زنده بودن می کردم .

احساس عاشق بودن و احساس آرامش فکر می کردم تمام مثل خانه تکانی سالانه تکانده شده است زیرا همه چیز نوعی دیگر بود و من دیگر خسته نبودم صبح لبخندی زدم و گفتم : مامان من می خواهم بروم پیش رها ...

مادرم گفت : تو آرام شو هر کار دوست داری بکن

با شوق ذوق پیش می رفتم هر چه بیشتر درباره ی خدا می فهمیدم بیش تر قلبم را به او می سپردم و تسلیمش می شدم . خیلی ها گفتند زود گذر است اما نبود من از آن روز صبح دیگر قرص های اعصابم را نخوردم ، دیگر سیگار نکشیدم و خسته نبودم . حالا خدا انرژی تازه به من داده بود حتی در نوشته هایم هم دیگر اثری از خستگی نبود . از همه چیز راحت شده بودم اما سامان باز هم خدا را قبول نداشت همه ا ش می گفت : یعنی خدایی وجود داره .

قلبم با این حرفش می شکست می گفتم :

- سامان خدا آرامش هست تو هم باور کن که وجود داره

- نه اینا همش حرفه ،همش شعاره

از محبت خار ها گل می شوند

baraneghose — Wed, 16 Apr 2008 19:01:27 GMT

دیروز از محبت خار ها گل می شدند

امروز از محبت گل ها خار شدند

فردا دیگر کسی محبتش را برای خارها خرج نخواهد کرد

اینم یه داستان

baraneghose — Sun, 13 Apr 2008 20:49:18 GMT

خدا،مادر،درس،دانشگاه ،آدما،اجتماع،مشکلات،دردسر،خوبی،خنده،گریه،رویا،شعر،داستان ،دوست خوب،دوست بد، جدایی،وصال،امروز،دیروز،فردا،سرنوشت،خودکشی،مردن،کشتن،فراموش شدن،فراموش کردن،

همش همین بود تموم شد

سال نو اندیشه نو

baraneghose — Sun, 23 Mar 2008 20:42:55 GMT

روزی فرمانروایی یشوا نام که در ملکوت فرمان روایی می کرد فرزند خود را به روی زمین فرستاد و به او دستور داد گنجینه ای را که در زمین وجود دارد برای او پیدا کند . فرزند به زمین آمد . او گشت و گشت و گشت تا در اعماق اقیانوس جعبه ای از جنس طلا یافت برای این که مطمئن شود این گنج همان گنج است که یشوا می خواهد. در آن را باز کرد با وحشت نگاه کرد او بسیار ترسید چرا که نوایی از جنگ، سیاهی ،بدبختی و فقر از آن برخاست بدون درنگ در آن را بست می خواست آن را به اعماق اقیانوس باز گرداند که نوایی به گوشش رسید، ناله کنان همچون صدایی پری زیبا می گفت :پس من چه ؟ مرا هم آزاد کن. پسر هراسان از آن که مبادا این حیله ای باشد با صدایی لرزان گفت : تو کیستی

صدا در جواب گفت: من همان گنج یشوا هستم که مرا در زمین برای فرزندانش پنهان کرد من امیدم

من امید هستم ارمغان یشوا برای فرزندانش

مرا آزاد کن تا در قلب آن فرزندی ساکن شوم که نام یشوا بر زبانش جاریست

بیایید ما هم همچون فرزند یشوا باشیم که به یاد پدرش بود و امید را یافت . بیایید ما هم او را پیدا کنیم و با تکیه به آن از روی کهنه گی ها بپریم تا به تازگی برسیم .

خشکی را رد کنیم تا دلمان جوانه ی بهاری زند .

بیایید در زمستان در دلمان بذر گیلاس بکاریم تا در بهار عروس بهاری داشته باشیم

بیایید امسال را به یشوا اعتماد کنیم و بدانیم او به راستی یشوا ست

و با صدایی بلند فریاد زنیم زنده باد خداوند نجات دهنده را

تا باشد امسال اراده ی او در زندگی مان انجام شود

و قلبمان از محبت پر گردد

سال نو ، افکار نو ، قلب نو و زندگی نو مبارک

پ.ن:یشوا از نامهای خداوند در کتاب مقدس آمده است (اشعیا ۱۴:۷) یعنی خداوند نجات دهنده است.

baraneghose — Fri, 07 Mar 2008 17:04:55 GMT

بگذار کلمات خود در قلبت جاری شوند

این قلبت است که کلمات را زم زمه می کند

هیچ گاه مغزت را به کار نگیر تا

تا روانویسایت مصرعی جاری کند

چرا که عقل کلامی به زبان دل جاری نخواهد کرد

به یاد داشته باش که عقل ت جان ندارد

این قلبت است که جان می دهد نگذار تشویش معما ها

قفلی بر در خانه ی قلبت شود

سکوت را بهانه ای برای سر دادن آواز نکن

بدان سکوت خود شاعریست ماهر

بدان سکوت تو هزاران حرف است

و هزاران حرفت سکوت

بنگر... تمام کلمات را با چشمانت بخوان....

هرچه تا به حال نوشته ای بخوان.....

به یاد خود آور همه ی اینان

دست خوش سکوتی است که در گمگشتگی ات داشتی

بنگر،هرچه داری از سکوت شبانه ات است

این سکوت بود که کلمات را در مغزت گنجاند

نه مغزت که در سکوت گنجیده است

درک کن، همه ی این سکوت منم

این منم که اول الآخر تو صدایم می کنی

این منم که تا ابدالباقی تو از من در خواست کمک می کنی

باید بدانی که آرامش تو منم ، زندگی تو منم

حتی سکوت تو هم منم

آخرین مصراع هم منم

الف اول و یا آخر

این من منی است که تا ابد می ماند

زندگی هم یک معماست

baraneghose — Thu, 21 Feb 2008 18:52:04 GMT

آن شب مثل همه ی شبا تو این فکر غرق بودم که چقدر خوش بختم چه زندگی زیبایی دارم چقدر عاشقانه امیر علی رو دوست داشتم . محبت اون تمام وجودم رو پر می کرد و غم هام رو می سوزوند . ما عاشق هم بودیم . زندگی خوبی داشتیم یه زندگی 2 نفره ی خوب و عالی تصمیم داشتیم کم کم این زندگی رو بکنیم سه نفره اما فکر می کردیم حالا زود هست من خانه رو تمیز می کردم خرید می کردم و امیر علی می رفت سر کار و شب کنار هم شام می خوردیم و تا دیر وقت با هم از آینده حرف می زدیم از آرزو هامون از اینکه چکار کنیم که زندگیمون بهتر بشه برام مثل یه خواب بود یه رویای شیرین همه چیز خوب بود اونقدر خوب که هیچ وقت فکر بدبختی و تنهایی رو نمی کردم . وقتی روز تولدم امیر علی خانه مان را به نامم کرد باورم نمی شد با خودم گفتم شوهرم فرشته هست اون سالها در کنار من همین جوری می مونه و واسه بچم میشه یه بابای خوب یه همسر خوب . می دونم فکر می کنی که اول زندگیمون بود اما نه اینجوری نبود هر روز که می گذشت آتش عشق من و امیر علی نسبت به هم شعله ور تر می شد . هیچ وقت فکر امروز رو نمی کردم الآن سه سال می گذره من هنوز باورم نمیشه . باورم نمیشه که امیر علی بهترین مرد زندگیم خوشبختی قلبم یه روز برفی به بهانه ی قدم زدن من و ببر بیرون و بهم بگه اگه زندگیمون بپاشه خوشبخت تریم آره تو زمستون یه شب به نظر خوب امیر علی به ظاهر هوس کرد تو اون هوای پاک با هم قدم بزنیم شونه به شونه ی هم راه بریم نفس بکشیم نفس تازه کی می دونست که میخواد حرفایی بزنه که نفس رو تو سینم حبس میکنه . امیر علی گفت می خواد بره خارج پولدار بشه می خواد زندگیش از بهترم بهتر بشه می گفت می خواد بره بمونه بیزنس راه بندازه و اونجا اقامت بگیره بهم گفت که تو دست و پا گیری راه پیشرفتم رو بستی حالم داره از احساساتی بازیات بهم می خوره کارات مثل دوست دختر و پسرای 13 سالن انگار نه انگار 20 خورده ای سالت هست نامردم نیستم مهریت رو تمام کمال ریختم به حسابت، خانه رو هم زدم به نامت که بی سر پناه نباشی تو دختر عاقلی هستی باید زود تر می فهمیدیم ما جلوی پیشرفت هم و می گیریم

صدام بند اومده بود قلبم از طپش ایستاده بود توانایی حرف زدن نداشتم فقط اشکام روی زمین می چکیدن 10 دقیقه بعد دیدم سوئیچ ماشین تو دستم و جای قدم هایی که اشکام و پای مال کرده بود رو برفا . با چشمان گریون برگشتم خونه و هرچی منتظر شدم امیر علی نیومد یادم اومد که اون گفته خداحافظ تا صبح گریه کردم فردا فکر کردم که بهتر به مادر و خواهرات بگم ولی اونا هم لال بودن جوابم رو ندادن امیر علی هیچ وقت خانه نیومد فقط برای آخرین بار تو دادگاه دیدمش معلوم بود داشته گریه می کرده احساسم می گفت امیر علی به خاطر چیزی دیگه قصد جدایی کرده خیلی آسون بدونی که بهش بگم چرا طلاق نامه را امضا کردم به ظاهر یه طلاق توافقی بود اما..... من موندم یه خانه که با چرا و چرا و چرا 3سال زندگی کردم تو شک بودم باورم نمی شد، حق داشتم تو شک باشم . حالا بعد سه سال از شک درومدم اومدم بهت بگم :تو داداشش هستی می تونی بهم بگی چرا؟ ما خوش بخت بودیم چرا ؟چرا رفت ؟ چرا انقدر آسون همه چیز رو خراب کرد ؟ پای زن دیگه ای در میان بود؟

امیر رضا که تا به حال سکوت اختیار کرده بود و در حرف هام غرق شده بود قطره اشکی از چشمانش چکید . نمی دانست چه بگوید . نمی دانست چه جوابی بهم بدهد احساساتم را درک می کرد می دانست حق دارم بدونم به چه دلیل زندگی ام از هم پاشید . تردید را می توانستم به وضوح توی صورتش ببینم چشماش در یک لحظه مصمم شد و با صدایی 2 رگه گفت: حالا می فهمی کی بی انصاف هست تحملش رو داری؟ میتونی تحمل کنی ؟امیر علی بیچاره یه غده تو مغزش داشت دکترا گفتن خوش خیم علاج داره اومد خارج دکترا علاجش کردن اما به قیمت چشماش اون به خاطر خوش بختی تو چون فکر می کرد ممکن هست که بمیره واسه همینم طلاقت داد که نشی یه بیوه بشینی و واسش غصه بخوری فکر می کردی خودت اون رو دوست داری ؟ اون هر شب عکست و می زاره جلوش و صورتت رو لمس می کنه مثل یه بچه گریه می کنه بدونی که فکر کنه تو بی انصاف تو این شرایط سخت تنهاش گذاشتی .

امیر رضا صورتش رو برگردوند تا اشکهاش رو از من پنهان کند حرفهاش مثل چوبی محکم بر سرم کوبیده شده بود از درون احساس تهی بودن می کردم روحم سنگین شده بود بازم شکه شده بودم اما این دفعه سعی می کردم خیلی زود تر از شک بیام بیرون با سر در گمی طول و عرض خانه را وجب می کردم نمی دانستم چه کار کنم . دلم می خواست با او صحبت کنم اما می ترسیدم ببینمش خجالت می کشیدم از مردونگیش خودم رو سرزنش می کردم بابت افکار نادرستم در مورد امیر علی گرمی قطره اشک روی گونه ام حواسم را به حال برگرداند زبانم سنگین شده بود و فقط به با سختی و تردید در یک کلمه چرخید اونم این بود می خوام امیر علی رو ببینم و همین هم کافی بود ظرف 2 ساعت آینده من در برابر امیر علی ایستاده بودم مردی خوش قیافه با عینکی دودی و چند خط که بر پیشانیش از غصه و تنهایی نقش بسته بود وقتی روبه رویش نشستم گفت : داداش چرا ساکتی؟ کجا بودی؟ اتفاقی افتاده؟ ترسی بر وجودم حکم فرما شده بود منتظر امیر رضا بودم که به امیر علی جواب بده اما او در اتاق نبود من بودم و امیر علی هر 2 با هم رو در روی یکدیگر امیر علی وقتی جوابی نشنید خمی به ابرو هاش اورد و گفت:

- پس تو کی هستی رو به روی من نشستی صدای نفست رو می شنوم اشک هایم پیا پی از روی گونه ام می چکید امیر علی با دستاش صورتم رو لمس کرد و گفت تو یه زنی ؟ چقدر قیافتون خانوم آشنان تصویرتون تو ذهنم نمی یاد دارید گریه می کنید چرا؟

بغض سه سا له ام در گلوگاهم شکست و گفتم :

- تو من و فراموش کردی ؟

قطره ای اشک بر روی گونه های امیر علی ظاهر شد چند دقیقه ای هر دو گریه کردیم سپس امیر علی اشکام و پاک کرد و گفت:

- چرا داری گریه می کنی مگه من مردم ؟ بس کن از گریت دلم می گیره چرا اینجا اومدی؟ مگه من نگفتم برو دنبال زندگیت؟ تو این سه سال مگه واسه ی خودت زندگی نساختی

امیر علی با عصایش زمین را لمس می کرد و با دستش بازوی مرا گرفته بود و مرا به طرف در اتاق هدایتم می کرد

- داری بیرونم می کنی این دفعه تو بخوای من تنهات نمی زارم بیا بریم خانه ی خودمون پیش خودم

- نه مگه من نمی گم برو دنبال کارو زندگیت حرف یه روز و دو روز نیست حرف یه عمر زندگی هست می فهمی آسون نیست برو زندگیت رو بکن منم دارم زندگیم و می کنم به من می گن کور ولی انگار تو کوری و نمی بینی من چشم ندارم زندگیم تو سیاهی تو که نور رو با چشمات می بینی برو دنبال زندگیت

- نمی خوام

- مگه دل بخواهی تو بخوای من نمی خوام

امیر علی بلآخره من و کرد بیرون . یه هفته ی تمام پا فشاری کردم اما حرف امیر علی یکی بود برو دنبال زندگیت وقتی دید مرغ من یه پا داره با داداشش رفت فرانسه و من دیگه هیچ خبری ازش نشنیدم و تا امروز که زنده ام ازدواج نکردم و با خاطرات و عکس های امیر علی زندگی کردم و خودم رو سر زنش می کنم که تنهاش گذاشتم . زندگی من یک معما بود که من هیچ وقت نتونستم این معما را حل کنم افسوس .

تو کیستی؟

baraneghose — Tue, 29 Jan 2008 18:59:18 GMT

اگر قلب من به شمارش هزاران در داشت

تو از کدامیت در وارد شدی و بر قلب من ایستادی؟

اگر وجود من همانند دریا بود

تو از کدامین رود در من جاری شدی؟

تو کیستی که تنها امید من در آسمان هایی؟

تو کیستی که محکم ترین تکیه گاه برای من نا آرامی ؟

تو کیستی که ندای قلب من تو را می خواند؟

تو کیستی که اینگونه می خوانی مرا :

بخوان مرا بخوان و ندایم ده

صدای تو برایم خوش است

بخوان و ایمان دار باش ،تا ایمانت تو را رهایی دهد

بخوان و آزاد شو ، چرا که من نجات دهنده ام

بخوان تا نجاتت دهم