خدایمان کیست؟کجاست؟آیا به او ایمان دارید؟آیا در زندگیتان هست؟آیا تا به حال به او فکر کرده اید؟نقش او در زندگی شما چقدر پر رنگ است؟

این سوالاتی هست که شما حد اقل یک بار از خودتان پرسیدید. از خودتان پرسیدید که چقدر به خالقی که آفریدتان ایمان دارید.

همه ی ما فکر می کنیم به خدا ایمان کامل داریم و به او نزدیکیم اما می دانید چرا بعضی وقت ها دلتان می گیرد؟ می دانید چرا بعضی وقت ها آرامش ندارید؟

خداوند محبت است خداوند ما نور است خدای ما خدای معجزات عظمت است خدایی هست که مردمان بسیاری را از فرش به ارش رسانده و بلعکس چه بسیار بودند از پادشاهان و حکومت ها که خداوند سرانجام آنها را به پستی و ذلت کشاند . خدای ما خداییست که ما را آفرید تا به ما محبت کند خدای ما آغاز کلمه بود و کلمه خود خدا بود . او ما را آفرید و حق انتخاب به ما داد تا راه او را انتخاب کنیم به او نزدیک شویم اما افسوس، افسوس که گاهی  راه جدا از راه او را می یابیم و قدم به قدم از او دور می شویم .

می دانید نتیجه ی این دوری چیست؟

من به شما می گویم اگر تا به حال نمی دانستید چرا دلتان می گیرد، چرا احساس تنهایی می کنید ،از این به بعد بدانید که حتما گناهی انجام داده اید چرا که خداوند همچون مادری است که وقتی کودکش کاری خلاف انجام می دهد از او خشم گین شده و با او قهر میکند و ما مانند آن کودکیم، از خدا دور می شویم و وای بر آن کس که در های قلب خود را ببندد و تا ابد در این دوری بماند و هیچ گاه روی محبت خدا را در وجودش احساس نکند آنگاه است که وجود او چون آب گلالودیست که هیچ گاه روی آب چشمه را به خود نمی بیند.

پس بیایید  خدا را پر رنگ تر در زندگیمان بکشیم بیایید برای یک بار هم شده او را برای آنچه به ما داد و آنچه از ما گرفت شکر کنیم حمد و تسبیحش کنیم ، او را مرحم زخم هایمان کنیم. بیایید به او فکر کنیم و بگذاریم نام او نوش وجودمان شود و همچون گردش خون روحمان را لبریز از محبتش کند.